Innerlijke criticus loslaten

Je innerlijke criticus loslaten lukt maar niet? 3 essentiële inzichten.

Laten we meteen met het slechte nieuws beginnen: je innerlijke criticus loslaten is zeg maar niet echt een optie. Er zijn geen oefeningen of trainingen die deze stem laten verdwijnen. Maar er is ook goed nieuws! Je kunt namelijk een hartstikke leuk en fijn en vredig leven leiden mét deze stem in je hoofd. En ook al behoort je innerlijke criticus loslaten niet tot de mogelijkheden, jezelf losmaken van deze stem kan zeker wel. Hier volgen 3 inzichten die jou hierbij gaan helpen.

Inzicht 1: jij bent niet jouw innerlijke criticus

Heel belangrijk. Superbelangrijk. Ontiegelijk belangrijk. Jij. Bent. Dit. Niet. Deze stem en de woorden die deze stem gebruikt, zijn niet in jou ontstaan. Het is een mechanisme dat voortkomt uit hoe je vroeger hebt gezien en geleerd dat je veilig kunt blijven, of dat je (brokjes) liefde, waardering of erkenning kunt krijgen. Bijvoorbeeld: ‘Als ik lief ben, me aanpas en mezelf wegcijfer, kan ik waardering krijgen. Check. Voortaan als ik niet lief ben of ruimte inneem of (eerst) aan mezelf denk, zal ik ingrijpen en mezelf weer in veiligheid brengen.’ En de woorden die je daar dan voor gaat inzetten, bedenk je niet zelf, maar kijk of leid je af uit je omgeving. Denk maar aan een kindje dat ineens de hele dag door ‘fuck’ roept. Dat heeft die kleine natuurlijk niet zelf bedacht, maar ergens gehoord. Zo werkt het ook bij deze stem.

Dus, het zijn niet eens jouw woorden en de criticus zelf komt voort uit conditioneringen met de intentie om een zo goed mogelijk leven voor je te regelen in de omgeving waar jij je in bevond. Oftewel: NOT. YOUR. FAULT.

‘The existence of your inner critic is not your fault; but it is your responsibility to learn to work with it.’

Inzicht 2: je innerlijke criticus bedoelt het goed

Heel erg moeilijk om te zien en nog moeilijker om te geloven, I know.

Ergens, in den beginne, is deze stem ontstaan, doordat jij jezelf het beste gunde – een fijn leven met zoveel veiligheid en warmte als mogelijk was. Ook al is de uitwerking ervan vaak dat je je klein houdt, niet voor jezelf durft op te komen, continu uitstelt omdat perfectie onbereikbaar is of nooit echt kunt ontspannen, de intentie was ooit (en is nog steeds) heel erg goed. En ooit, in die specifieke omstandigheden waarin de stem is ontstaan, werkte het ook. Zo goed zelfs, dat je het mechanisme nog steeds met je meedraagt.

Kun je proberen compassie op te brengen voor de intentie van je innerlijke criticus en hoe dit deel van jou met z’n beperkte toolbox (lees: veroordeling, afkeuring en kritiek) probeert een goed leven voor je te regelen? Jij hebt het beste met jezelf voor en hebt nou eenmaal geleerd dat dit de manier is om dat voor elkaar te krijgen. Dat is (heel!) vervelend, maar niet verkeerd, het is niet slecht. Het is oké. Het is.