Waarom jezelf wegcijferen schadelijk is voor je relaties

Elke relatie is als een weegschaal, zo’n oude, met aan beide kanten een bakje, waar ieder iets in kan leggen. En soms gebeurt het dat je, om wat voor reden dan ook, leert dat een relatie alleen ‘werkt’, dat je alleen veilig bent of liefde kunt krijgen, wanneer jouw bakje op de grond ligt. Alleen, wanneer jij maar blijft geven én jezelf wegcijferen, zorg je ervoor dat je niet kunt ontvangen. Dit lijkt misschien onschuldig, maar niets is minder waar.

Jezelf wegcijferen betekent uit verbinding gaan

In een duurzame relatie hangen beide bakjes in de lucht. Ze hoeven echt niet voortdurend op exact dezelfde hoogte te hangen, en je hoeft ook niet op precies dezelfde manier te kunnen geven en ontvangen als de ander. Het gaat hierbij absoluut niet om het creëren van een of andere perfecte balans. Maar beide partijen moeten de kans krijgen om, door middel van geven én ontvangen, hun steentje bij te dragen aan de relatie – waarbij de relatie een losse entiteit is die je samen creëert en voedt.

Jezelf wegcijferen betekent uit verbinding gaan; je voorkomt dat de ander iets in zijn/haar/hun bakje kan doen. Wanneer je bijvoorbeeld niet laat weten wat jij eigenlijk fijn of vervelend vindt, ontneem je de ander de keuze en de kans om er voor je te zijn en om te proberen in jouw behoeften te voorzien.

Tijd voor een voorbeeld uit mijn eigen leven, want ik kon ook echt niet geloven dat er ook maar iets mis kon zijn met mezelf wegcijferen totdat dit gebeurde.

Jezelf wegcijferen is de ander buitensluiten

Op een gezellige herfstavond, heel wat jaartjes geleden, werd mijn vriend boos op me en ik was me van geen enkel kwaad bewust. Ik was er namelijk heilig van overtuigd dat ik er goed aan deed om altijd eerst bij de ander in te checken wanneer iemand vroeg naar mijn mening of behoefte, om vervolgens mijn antwoord, wat ik ‘wilde’, daarop te baseren. Ik was gelukkig als iedereen om me heen gelukkig was (yup, ik kende toen het verschil nog niet tussen me veilig voelen en gelukkig zijn, maar hé, dat verschil kan ook echt heel lastig zijn).

Dit was de allereerste keer dat mijn geniale tactiek om mezelf ‘veilig’ te houden niet werkte … Nadat ik mijn vriend had wijsgemaakt dat iets (en ik kan me niet eens meer herinneren wat het precies was) helemaal prima was, kon hij blijkbaar op de een of andere manier aan mij merken dat het misschien toch niet helemáál prima was en dat ik dus misschien niet helemaal eerlijk was geweest. En dat raakte hem.

Zoals hij me toen uitlegde: ‘’Hoe kan ik je nou echt goed leren kennen en er voor je zijn (oftewel: met je verbinden, een relatie met je aangaan) als je niet met me deelt wat je werkelijk wilt, vindt of nodig hebt!?’’

Blijkbaar voelde hij zich nogal buitengesloten. En terecht. Ik sloot hem inderdaad buiten, ook al geloofde ik op dat moment dat dit het meest liefdevolle was wat ik kon doen. Het deed hem pijn, het deed onze relatie pijn. (En natuurlijk deed ik mezelf er ook pijn mee, maar dat was op dat moment nog niet zo belangrijk voor me.)

De relatie als dans

In plaats van een weegschaal, kun je een relatie ook zien als een dans. Als jij steeds meegeeft met de ander en je eigen ruimte niet inneemt, loop je als het ware achter de ander aan – en dat is geen dans, dat is een polonaise. Als jij niet aanwezig bent, kan de ander jou ook niet voelen of vastpakken of helpen bij jouw volgende pasje.

Een dans is actie, reactie. Voelen, aangeven, stappen zetten en reageren. Door jezelf weg te cijferen, door je grenzen, behoeften en mening niet open met de ander te delen, zet je een stap achteruit, je gaat uit verbinding, en zo valt de dans dus stil. De enige manier om de dans weer op gang te brengen, is door een stap naar voren te zetten of je hand uit te steken – oftewel: kwetsbaar te zijn door je ruimte in te nemen & je grenzen, behoeften en/of mening aan te geven (zelfs als het heel raar, ongepast of overdreven voelt). Dan ben je er weer, dan kun je de dans hervatten, dan kunnen jullie weer met elkaar verbinden.

Het belangrijkste om te weten wanneer je er een handje van hebt om jezelf weg te cijferen

Mensen zijn in een relatie met jou om met je te kunnen verbinden. En dat kan niet als jij een soort (emotioneel of energetisch) verlengde wordt van de ander of op een eilandje telkens maar allerlei taken in je eentje volbrengt – of dat in elk geval probeert.

Blijf jezelf eraan herinneren dat ook al voelt het alsof jij je dierbare iets afneemt wanneer je met hem/haar/hen deelt wat je wilt, vindt of nodig hebt, je hem/haar/hen juist iets geeft: jouw volledige, authentieke zelf. En dat is nou precies het enige wat iemand die van je houdt écht van je wil.